|
Prica pocinje u burnoj 1993. godini, dok se na prostorima bivse SFRJ vode ratne igre i dok se SRJ tek konstituise. Filozofski fakultet je tek prezivio promjenu, slom jednog drustvenog sistema i zapoceo da dobija svoj potpuniji naucno-prosvjetni lik. Doslo je do transformacije odsjeka i do promjene planova i programa studija. Medjutim, taj nagli prelaz nije bio propracen odgovarajucim sistemskim rjesenjima. Nisu izradjivani jasni planovi i programi razvoja (visoko)skolskih ustanova. Sve se rjesavalo "u hodu", a onda su se pojavili i egzistencijalni problemi. Oskudica u svakom pogledu pocela je snazno da se osjeca i prvi koji su pogodjeni takvim razvojem dogadja na visokoskolskim ustanovama su upravo asistenti. Grupacija koja ima dvostruku obavezu - da ucestvuju u realizaciji nastave i da istovremeno zadovolji svoje obaveze na postdiplomskim i doktorskim studijama. Nepovoljni zivotni i radni uslovi motivisali su nekoliko mladih ljudi da osnuju Udruzenje asistenata koje bi artikulisalo i odgovornim fakultetskim, univerzitetskim, opstinskim i drzavnim institucijama, ali i ukupnoj javnosti izlozilo specificnost situacije u kojoj se nalazi "buduci" naucni kadar u Republici Crnoj Gori. Zbog teske ekonomske i politicke situacije, ratnog okruzenja i sankcija, rad organizacije svodio se na pokusaje da se obezbijedi pomoc najugrozenijim kolegama. Uprava Filozofskog fakulteta osim stalnih obecanja nije pruzala nikakvu pomoc. 1994. godine nastupio je jos jedan udar na asistentsku grupaciju na univerzitetu, ali ovaj put je bio zakonski fundiran, odnosno, u Zakonu o univerzitetu RCG izglasane su izmjene kojima je izbrisana kategorija asistenta-pripravnika, a u grupaciji saradnika ostali su asistenti i lektori. Ovim zakonskom izmjenom na Univerzitetu CG na fakultetu su mogli da kao saradnici rade asistenti, tj. magistri nauka. Nagla ekspanzija Univerziteta CG i povecano interesovanje za studije u Crnoj Gori dovelo je do potrebe da se na fakultetima angazuju mladi ljudi koji ce pokrivati nastavu kada su u pitanje vjezbe, pomagati profesorima i studentima u radu (asistirati), ucestvovati u ispitima, itd. Onda se neko dosjetio (ko i kako ne zna se) da se u nastavu ukljuce saradnici-stipendisti koji su iz fonda za nauku i prosvjetu dobijali stipendije za svoje usavrsavanje. Medjutim, njihov angazman se trebao produzivati svake godine i njihov ostanak u radnom odnosu na Univerzitetu CG kada magistriraju nije bio nicim zagarantovan. Prakticno su postali najamna radna snaga koja je u opstoj oskudici bila zadovoljna svojim kakvim-takvim statusom. Za one koji u CG nisu imali postdiplomske studije, problem je bio poseban, jer male stipendije, niske plate, nemogucnost naucne komunikacije, nedostatak literature i obaveze u nastavi su otezavale ionako nepovoljne uslove za bavljenje naukom. Pored toga 90% saradnika nema rijeseno stambeno pitanje nego i dalje zive kod roditelja ili su podstanari sto pogorsava njihov tezak ekonomski polozaj. Posto nijedan univerzitetski ni drzavni organ nije uvidjao navedene probleme stvoreno je udruzenje, zatim savez i danas organizacija asistenata koja pokusava poboljsati polozaj svojih clanova, ali i ukupne uslove u visokoskolskom obrazovanju. 
Ovo je zgrada Filozofskog fakulteta u Niksicu u kojoj je smjestena OA. |
